กลัว demo version - scrubb

ชื่อเรื่อง the missing piece meet big O

(บางคนอาจจะคุ้นหูกันมาบ้างก็ได้ เพราะหนังสือมันออกมานานแล้ว)

เป็นเรื่องราวของชิ้นเค้กสามเหลี่ยม(หรือพิซซ่า) รอคอยหาส่วนที่หายไปของตัวเอง

รอไป รอไป ที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ซักที

จนมาเจอส่วนนึ่งที่แหว่งไปพอดีกับที่ตัวเองจะเข้าไปสวมได้เป๊ะผ่านเข้ามา..ครบวงพอดี

ก็เลยออกเดินทาง(กลิ้ง) ไปด้วยกัน

แล้ววันหนึ่งจู่ๆ เจ้าชิ้นสามเหลี่ยมก็ดันโตขึ้น เปลี่ยนรูปร่างไป

จากที่เคยพอดี พอเหมาะ พอเจาะ ก็ไม่พอดีซะแล้ว กลิ้งต่อไม่ได้แล้ว

ในที่สุดก็ต้องเซย์กู้ดบายกันไป...

เจ้าสามเหลี่ยมต้องรอต่อไป..และรอต่อไป

วันหนึ่ง..มี big O กลิ้งมาเจอเจ้าชิ้นสามเหลี่ยม

big O ไม่เหมือนชิ้นอื่นๆที่ผ่านเข้ามา

เพราะ big O ไม่มีส่วนที่ขาดหาย

ไม่มีส่วนที่เจ้าชิ้นสามเหลี่ยมนั่นจะเสียบเข้าไปได้เลย

เจ้าสามเหลี่ยมก็เลยถาม แล้วจะพาฉันไปด้วยได้ไงล่ะ

big O ตอบว่า ฉันพาเธอเกาะไปไม่ได้ แต่เราอาจจะกลิ้งไปพร้อมกันได้

เจ้าชิ้นสามเหลี่ยมบอกว่า ฉันกลิ้งไม่ได้อ้ะ ฉันมันไม่เต็มก้อน ไม่เป็นวงๆเหมือนเธออ้ะ

big O ถามกลับว่า..แล้วเธอเคยลองหรือยัง?

big O ทิ้งคำถามไว้พร้อมกล่าวคำลาและกำลังใจน้อยๆว่า..วันนึงเราอาจจะได้เจอกันอีก

ชิ้นสามเหลี่ยมนิ่ง..คิด

แล้วก็ลองพยามดู ทีละนิด วันละนิด แต่ตั้งใจ

ที่จะยกตัวเองและกลิ้งไปข้างหน้า

ทีละนิด วันละนิด

จนในที่สุด..มันก็เริ่มกลิ้งได้

เหลี่ยมและมุม ถูกลบออกไปเรื่อยๆ

จนสุดท้ายมันก็กลายเป็นวงกลม วงน้อยๆ

พร้อมที่จะวิ่งไปข้างหน้า และเติบโต..ด้วยตัวเอง

พร้อมที่วิ่งไปข้างๆ big O เมื่อมันมีโอกาสได้เจอกันอีกครั้งหนึ่ง

....................................


เช่นเดียวกับที่ philosopher คนนั้นว่าไว้

มันไม่ใช่เรื่องที่แปลกใหม่..

ความจริงมันเป็นเรื่องเก่า..

แต่บางครั้งเราอาจลืมไปหรือเปล่า?..

ลืมหัดให้ตัวเองเป็น big O ที่ complete ก่อนที่จะรอให้คนอื่นมาทำให้ complete

เป็น big O ที่พร้อมจะให้ความรักกับอีกฝ่าย

เป็น big O ที่รับความรักจากอีกฝ่ายเพื่อให้เป็นบิ๊กโอวงใหญ่ขึ้น

ไม่ใช่โดยคาดหวังที่จะให้อีกคนมาเป็นผู้เติมเต็มให้ตัวเองเต็มชิ้น





....................................

ทำไมต้อง รักเธอ!!!